Ik zing uit volle borst!

Verbinding, van binnenuit – een wekelijkse reflectie #4

11 mei 2024

Ik woon, na 23 jaar samen, net een goede maand op ‘kamers’. Onze relatie is voorbij en ondanks dat het mijn initiatief is, valt het me zwaar.  Het is vandaag mijn verjaardag en ik word alleen wakker. Ik heb geen zin in een feestje want ik voel me verre van feestelijk. Ik wil iets leuks doen, iets bijzonders, gedenkwaardigs. 

Muziek helpt me door blije, verdrietige en moeilijke tijden heen, altijd. Ik hou van Bruce Springsteen en Sting, Norah Jones en Tina Turner, tot Einaudi en Deva Premal. Lekker luidkeels meezingen met Anouk, Blof of De Dijk, vind ik ook geen straf. De laatste maanden doet de muziek van Anna Fernhout me goed. Met haar prachtige stem én teksten helpt ze me door de donkerste dagen heen. 

Precies vandaag, op mijn verjaardag, organiseert Anna een stembevrijdingsmiddag en Hartzing avond en daar heb ik een kaartje voor weten te scoren. Na een taartje gegeten te hebben bij mijn ouders op de camping, reis ik daarom af naar de Dominicuskerk in Amsterdam. De liefste Dirkje gaat mee maar ontmoet ik pas bij de kerk. Helemaal alleen gaan vind ik nog te spannend. 

De wandeling van Amsterdam CS naar de kerk, dwars door de stad, vind ik, als dorpsmeisje, al een heel avontuur. Het huilen staat me nader dan het lachen. Al die mensen, al die drukte. Het is een prachtig mooie, zonnige dag maar zo voel ik me niet. 

Samen zingen, pfffff. Mijn keel zit potdicht en ik kan alleen maar huilen. Ik word op alles geraakt. Ik voel me trots, krachtig en enorm verdrietig. Groot en heel klein tegelijk. Mijn stem laten klinken lukt nauwelijks. De oefening in een tweetal is een strijd. Schaamte, oordeel, zelfkritiek en dikke tranen zorgen ervoor dat ik alleen maar, met ogen dicht, zachtjes wat kan hummen. 

Anderhalf jaar later – 30 januari 2026

Afgelopen vrijdag. Ik heb opnieuw een kaartje bemachtigd voor een middag en avond met Anna en dus reis ik weer af naar Amsterdam. Vandaag is het koud en grijs buiten maar zo voel ik me totaal niet. Het verdriet ligt al even achter me. Ik heb een kracht gevonden waarvan ik niet wist dat ik hem had. Ik heb er zin in, ben blij, nieuwsgierig ook. Hoe klinkt mijn stem nu? 

Ik sta, rechtop, met een grote glimlach en zing uit volle borst. Terwijl ik zing voel ik mijn voeten stevig geankerd in de grond, ik ben aanwezig in mijn bekken en mijn ruggengraat is duidelijk ervaarbaar. Ik voel me verbonden met mijn lijf, mijn structuur, met wie ik ben. Zonder maskers, of in ieder geval steeds minder. 

Ik hoef mijn best niet te doen om hoger of harder te zingen omdat anderen dat doen. Ik mag mijn eigen stemgeluid laten klinken. Op mijn manier, mijn toonhoogte. Alleen zo vormen we samen een geheel. Of totaal niet en dat ik voor nu helemaal prima. 

Als ik forceer zing ik vals, als ik bij mezelf blijf, ben ik zuiver en verbonden. Met mezelf, mijn lijf en met de mensen om me heen. Wat een verschil met ruim anderhalf jaar geleden! 

Nare ervaringen, trauma groot of klein, je relatie of de hectiek van alle dag, kunnen voor (liefdes)verwondingen zorgen. Ergens onderweg ben je jezelf verloren. Het contact met je lichaam kwijtgeraakt. Nu ben ik niet de aangewezen persoon om stembevrijdingsworkshops te gaan geven, daarvoor moet je echt bij Anna Fernhout zijn. Maar… ik kan je wel helpen in contact te komen met je eigenheid, uniciteit, kracht en stevigheid. Met je ruggengraat en je bekken. Je voeten stevig in de grond. Verbonden met wie jij bent. Niet op wilskracht maar met respect, aandacht en zorg voor alles dat in jou leeft. 

Je bent welkom voor 1-op-1 sessies of bij mijn jaartraining die 8 maart van start gaat.

In liefdevolle verbinding,

Mariska