Take is slow!

Verbinding, van binnenuit – een wekelijkse reflectie #13

Er verschuift iets in mij. Heel langzaam sluipt het mijn leven binnen. Eerst als voorbijganger, steeds vaker als welkome gast. Eén waar ik naar uitkijk, die mijn hart doet gloeien. Het verlangen ligt al jaren rustig te wachten. Want zo werkt dit specifieke verlangen. Het heeft geen haast. Neemt de tijd. Wacht, tot ik zover ben. 

Is dit dan het moment? Nu, hier, in mijn knusse schrijvershuisje, met waanzinnig uitzicht over de weilanden? Met reetjes, ooievaars, ganzen, zwanen, buizerds, kieviten, fazanten, eenden, en ja, helaas ook muizen, in overvloed? Met donkere luchten, blauwe luchten, de hele dag zon of dagen met wind en regen? Is het moment nu daar? 

JA, realiseer ik me deze week terwijl ik in bed lig en me overgeef aan een stevige verkoudheid.   

SLOW LIVING

Dit is hoe ik wil leven. Hoe ik steeds meer leef. Niet in momenten. Af en toe. Nee, als way of life. Vertraagd. Verstilt. Met de seizoenen. Met aandacht voor wat ik doe en met wie ik ben op dat moment. Steeds vrijer van prikkels. 

Hier, op deze prachtige plek, kan en mag ik dit leven leven. Hier heb ik geen tv, geen Netflix. Wel slecht bereik (heerlijk). Boeken. Pen en papier. Tekenspullen. Tuingereedschap. Potten en pannen. Wandelschoenen en mijn fiets. Ja, en ook een auto omdat de bus hier maar 1x per jaar rijdt, ik niet altijd alle tijd en zin heb om hierop te wachten en ik zeker niet roomser dan de paus ben.

Al niezend en snotterend in bed, word ik me bewust hoe verslaafd ik nog wel aan mijn telefoon ben. Iedere keer hetzelfde rondje maak; IG, FB, LI, WA, mail, IG, FB, LI, WA, mail, snel nog even iets opzoeken en het weer nog even checken. De hele dag. Behalve als ik klanten heb uiteraard.

Deze grootste bron van afleiding wil ik niet meer. Deze ruis wil ik niet meer. Het houdt me weg bij wat ik graag allemaal wil doen. Kost stiekem bakken met tijd. Gaat ten koste van mijn nachtrust en van de energie waarmee ik opsta. Het doet voelen alsof mijn leven nooit goed genoeg is. Het houdt me weg van het nu. Van de ree die op nog geen 10 meter bij me vandaan voorbij rent en die ik bijna mis omdat ik naar mijn telefoon zit te staren. Gatver. 

Dit is geen slow living. Dit wil ik niet meer. Dus bestel ik een ouderwetse wekker zodat mijn telefoon niet meer mee naar bed hoeft én een nokia waar geen apps op staan. Zodat ik wel kan bellen of gebeld worden maar niet meer de hele dag social rondjes maak. Mijn aandacht in het nu kan hebben. Het is nu al een feestje. 

Natuurlijk weet ik dat ik ook van alles uit kan zetten of deleten op mijn iPhone maar de verleiding is te groot. Zoiets als geen chocola meer mogen eten maar wel de hele dag naast een schaaltje paaseitjes gaan zitten. Niet te doen. Dus gaat de iPhone de kast in en komt er nog maar 3 keer per dag even uit om appjes te beantwoorden en content te delen omdat dat wel een deel van mijn werk is. 

Geloof me, het is best een uitdaging. Afkicken. Tegelijkertijd vind ik het een rete interessant proces en geniet ik enorm van leven in het moment. Slow living. 

Ik wens je hele fijne paasdagen, met aandacht, in liefdevolle verbinding.

Liefs,

Mariska