Een verlangen naar micro avontuur

Verbinding, van binnenuit – een wekelijkse reflectie #9

Maandagochtend, 10.00 uur. Ik zit op mijn tuinbank in de vroege ochtend zon. Het is nog fris buiten maar zo in de zon wel warmer dan binnen in mijn huisje. Wat een zaligheid en dat al op 9 maart. 

Als ik om me heen kijk scharrelen mijn buren aan de linkerkant, twee prachtige ooievaars, al lekker rond. Ik denk dat ze op zoek zijn naar wormen maar heb eigenlijk geen idee. Aan mijn rechterkant in de wei voeren een paar ganzen een hevige discussie. De kieviet vliegt af en aan, druk in gesprek met zichzelf. 

En dan mijn overburen, vier prachtige reeën, staan rustig te grazen in het veld. Sinds deze week komen ze dagelijks langs voor een begroeting. Nu nog een voorzichtig hoofdknikje op afstand. Langzaam leren we elkaar kennen. Een ontmoeting op de grens. Heel even kijken we elkaar aan. Ik fluister zachtjes ‘niet bang zijn, ik ben jullie nieuwe buurvrouw, ik doe jullie niets, ik geniet alleen van jullie schoonheid!’ Hun koppies zakken weer naar het malse sappige voorjaarsgras. Allebei slaken we een diepe zucht. Zij omdat ik geen bedreiging ben, ik omdat ze er niet als een haas vandoor zijn gegaan. 

Ik denk terug aan afgelopen week. Aan de wandeling met mijn lieve vriendinnetje. Aan het prachtige Hollandse landschap waar we doorheen liepen. 12 km langs het water, door de polder, langs kneuterige huisjes, een wonderschoon oud dorpje en de bruisende stad. 12 km aan mooie gesprekken op de onderstroom. Zij vertelt over haar lief, ik over mijn ervaringen en inzichten van de trainingsweek die ik heb gehad. We hebben het over inspiratiebronnen en verlangens, over bange harten en zelfzorg. Heel mooi en verrijkend. 

Bij een schattig klein bakkertje, waar de tijd stil heeft gestaan, drinken we een theetje. De koekjes geven we aan het oudere echtpaar naast ons. Zij hebben er al 10 km op zitten, gaan vanaf hier met de bus verder naar de stad en uiteindelijk met de trein weer naar huis. Je bent nooit te oud voor het avontuur! Wat een heerlijkheid om naar te luisteren. 

We wandelen verder, wel vijf minuten… om vervolgens op een stijger aan het water, te genieten van onze lunch die we vanmorgen thuis bereid hebben. Rijst met een omelet van eieren, paprika en courgette. Echt waar, set en setting doen iets met eten, het smaakt zo lekker in alle eenvoud. 

Met de laatste 5 kilometer in het vooruitzicht lopen we verder. Nog een uurtje ongeveer. Als ons eindpunt in zicht is checken we even bij elkaar in. ‘Hoe is het met jouw lijf?’ Ik loop één voor één mijn lichaam af; ‘voeten, alsof ik e-bikes onder mijn voeten heb, ik kan op deze schoenen nog uren lopen. Kuiten, knieën, bovenbenen, top! Bekken, prettig aanwezig, zacht, stromend, vrij. Buik, gevuld door de heerlijke lunch. Onderrug, stijf. Schouders, klaar met de rugzak. Armen, prima. Hoofd, leeg, voldaan, rustig. Ja, ik voel me goed, blij, geïnspireerd en ook trots. Het smaakt naar meer. Naar meer tochten en avonturen samen. Maar voor nu stap ik de trein in naar huis. 

Vrijdag heb ik viooltjes meegenomen van de markt. Ik kon er niet aan voorbij lopen. Ze zien er zo gezellig uit. Twee treetjes gaan mee, samen met drie kruidenplantjes; tijm, munt en salie. Ze staan nog te wachten om gepoot te worden, net als de vijg en de vlinderstruikstekjes die ik gekregen heb van een vriendin. Hoogste tijd om, op deze zonnige zondag, mijn schep de klei in te steken, een beetje onkruid te wieden en mijn terrasje gezellig te maken. Op naar nog heel veel mooie dagen genieten op deze fantastische stek. Wat een mazzelkont ben ik! 

Terwijl de zon in kracht toeneemt, de parasol inmiddels op staat en ik mijn vest en lange broek verruild heb voor een hempje en korte broek, realiseer ik me hoe ik meer en meer verlang naar ‘klein’ geluk. Naar spontane ontmoetingen, fijne gesprekken, de bolletjes die uit de grond komen, de natuur die ontwaakt, de gezelligheid van het boodschappen doen op de weekmarkt, naar familie en vrienden om me heen. 

Ik ben aan het oefenen me bewust te zijn van wat ik kan, mag en wil doen. Alles te zien als een micro avontuur. Of dat ervan te maken. Ook qua werk. Ook in het huishouden, het doen van de boodschappen of het eten koken. Deze nieuwbrief schrijven, buiten in de zon, voelt veel avontuurlijker, fijner en plezieriger om te doen dan binnen aan de tafel. 

Daarbij oefen ik om mijn blik nieuwsgierig te houden, open, bewust. Waarnemend wat zich wil ontvouwen, onderzoekend wat er in mijn lichaam gebeurt. Wat dit doet met alle emoties, overtuigingen en kritische stemmetjes. 

Wat ik nu ervaar is dat mijn hart voller wordt. Gevulder. Vervulder. Blijmoedig. De s*ksuele energie, mijn levensenergie, stroomt en dat doet en voelt goed! 

Ik wens je een mooie week en ben benieuwd waar jij een avontuur van gaat maken. Delen vind ik leuk. 

In liefdevolle verbinding,

Mariska

 —–

OP DE AGENDA:

Zondag 29 maart – Ontspanningscirkel. In drie uurtjes je batterij opladen. Een zachte reis, via de adem, naar binnen. Verbindend met je lijf. Ruimte biedend aan dat wat jouw stroom blokkeert. Een ontmoeting met diepe ontspanning. Meer informatie vind je hier.

Zondag 14 april – Start Jaartraining voor vrouwen. 9 zondagen verspreid over het jaar. Een onderzoek naar patronen en overtuigingen. Een kennismaking met jouw vrouwelijke energie. Leren waarnemen en uitspreken van gevoelens, wensen en grenzen zodat ontmoetingen mogelijk worden op diepere lagen, in de onderstroom. Zuiver naar jezelf en de ander. Met veel afgestemd, zacht lichaamswerk en in de veilige bedding van een sisterhood. Omdat genezing van wonden plaats kan vinden in de ontmoeting met de ander. Meer informatie vind je hier.

Lichaamsgerichte trauma- & relatietherapie of een diepgaande psychedelica reis mogeijk in overleg. Ook in deze sessies werk ik graag samen met het hele lichaam zodat oude imprints kunnen genezen en kunnen helen tot zingevende littekens. Meer informatie vind je hier.