Een overprikkeld brein

Verbinding, van binnenuit – een wekelijkse reflectie #6

De dag beginnen met een wandeling vind ik de beste start. Het maakt me wakker, zet mijn energie gelijk in beweging, maakt mijn lijf soepel en dan heb ik die eerste stappen alvast maar in de pocket. Lopen helpt me mijn gedachten te ordenen, dingen waar ik ’s nachts van wakker heb gelegen, verdwijnen als sneeuw voor de zon. Lopen geeft me inspiratie en biedt ruimte voor al mijn delen die iets te vertellen hebben. Alsof ik de dag begin met een vergadering met mijn hele team, alleen dan intern. 

Zo ook deze morgen.

Ik zet mijn ‘oren’ op, oftewel mijn koptelefoon, en luister naar een podcast van mijn docent. Na een kwartiertje dwaal ik af. Ik hoor niet meer wat ze zegt. Na een korte interne dialoog tussen ‘ik moet hem afluisteren’ en ‘het is genoeg’ besluit ik, voor nu, even te stoppen met luisteren en loop verder in stilte. Nou ja, stilte. Het is onrustig in mijn hoofd. 

Verschillende delen in mij hebben iets te melden en ik weet niet waar te beginnen. Bij het begin dan maar… Degene die zegt ; ‘Maris, je bent overprikkeld door je dagje uit gisteren!’ Ik geef haar het woord en luister aandachtig. Ik probeer als voorzitter aan tafel te zitten. Niet te verdwijnen in het verhaal. Daarnaast heb ik andere delen die direct in willen breken in het verhaal, vriendelijk te verzoeken de mond te houden, zij zijn zo aan de beurt. 

Ze vertelt…

‘Je voelt tegenwoordig haarscherp aan hoe je in je vel zit. Je bent je zo bewust van je rust, je ontspanning, liefdevolle aanwezigheid maar ook van je overprikkeling, korte lontje of vermoeidheid. Je kunt fantastisch reflecteren! Alleen… dender je op momenten dat het niet zo lekker gaat, vaak nog door. Verdoe je je kostbare tijd met scrollen, wat nog meer prikkels geeft. Met huishoudelijke klusjes, die niet heel noodzakelijk zijn. Of je neemt niet even een time out wanneer je in contact bent met een vriend of vriendin. Het wordt tijd dat je niet meer alleen waarneemt wat er in jou leeft. Je mag nog meer oefenen om dat te doen, en uit te spreken wanneer nodig, wat jij, op zo’n moment, nodig hebt! Zoals schrijven, slaap, stilte, meditatie, ademwerk enz.’ 

Er volgt een diepe ademhaling. Ik voel gelijk meer ruimte. Opluchting. Alsof ik eindelijk mezelf toestemming kan en mag geven zorg te dragen voor ALLES wat er in mij leeft. Voor de delen, voor zover mij nu bekend, die aandacht nodig hebben. Verdriet kan ik bijvoorbeeld al heel goed toestaan maar een overprikkeld brein, vind ik nog best een uitdaging. 

Terwijl ik nog steeds aan de wandel ben, stromen de tranen over mijn wangen. Het voelt alsof ik op een nog diepere laag mag thuiskomen. Nog dichterbij mezelf. Toch is niet iedereen opgelucht. Er is ook een deel in mij die dit totaal geen goed plan vindt. 

Vertel op, wat wil jij zeggen?

‘Kom op, stel je toch niet zo aan. Jij met je overprikkeling. Je moet gewoon doorgaan. Niet zeuren. Aan de bak. Leuke dingen doen. Lol maken. En hard werken! Niet teuten!’

Dit deel ken ik heel goed. Echt heel goed. Dit is mijn doorgaan met doorgaan deel. Het deel dat geen rust kent, wil kennen, mag kennen. Ze huist al van kleins af aan in mij. Niet zo gek wanneer je ouders een winkel hebben gehad en dit is wat je gezien hebt. Zeker geen verwijt, wel realiteit. 

Ik stel dit deel dan ook liefdevol gerust. Ik ga nu niet ineens hele dagen thuiszitten en mediteren maarrrrr ik wil wel oefenen in het luisteren naar de signalen van mijn lichaam en dan daar iets mee doen. Het verlangen naar en de behoefte aan rust en verstilling en het aangeven van mijn grenzen, is niet meer te ontkennen en negeren. Het is noodzaak. 

Werken met, of eigenlijk, samenwerken met mijn hele team, is best een klus maar het brengt me zoveel dichter bij mijn kern. Bij mijn eigen waarheid en kracht. Het maakt het leven niet alleen fijner en respectvoller voor en naar mezelf. Het maakt ook het contact en de verbinding met de ander eerlijker, zuiverder en oprechter. 

Ik moet ineens aan een bol wol denken. Ooit voelde ik me als een grijze, in elkaar gedraaide en geknoopte, bol. Geen idee waar het begin en het eind was en hoe ik al die ingewikkelde knopen moest ontwarren. Inmiddels beginnen de knopen op te lossen en zie ik dat ik uit allemaal mooie kleuren besta met ieder haar eigen eigenschappen en kwaliteiten. Een hele fijne ervaring die me helpt om meer in balans te zijn.

Kun jij wel een beetje hulp gebruiken bij het ontwarren van al die verschillende delen in jou zodat ook al jouw prachtige kwaliteiten zichtbaar worden, de balans herstelt en de relatie met jezelf en de ander meer diepgang kan krijgen. Weet dan dat je welkom bent. Ook het deel dat het doodeng, onzin of niet nodig vindt of het deel dat het wel zelf kan, bagatelliseert. 

Alles in mij is steeds meer welkom zoals alles in jou ook welkom is. 

In liefdevolle verbinding,

Mariska