De kracht van kwetsbaarheid

Verbinding, van binnenuit – een wekelijkse reflectie #3

‘Hoi, ik ben Chris en ik ben verslaafd! 

Ik heb zo’n beetje alles gebruikt wat er te gebruiken valt, ik maakte mezelf kapot. Inmiddels ben ik 20 jaar clean maar ik blijf altijd ‘in herstel’, zoals wij dat noemen.’ 

Afgelopen maanden heb ik, samen met mijn opdrachtgevers, keihard gewerkt om een mooi event op te tuigen voor hun 400 collega’s en vandaag is het dan eindelijk zover. Zeker 350 mannen en een handje vol vrouwen vullen de zaal. De dagvoorzitter en Chris staan op het podium. Het is muisstil.

Chris is werkzaam bij een organisatie die verslaafden begeleidt. Dit team wordt ingeschakeld wanneer iemand uit de zaal hulp nodig heeft. Samen met 20 collega’s, waarvan 17 in herstel, weet dit team waar ze het over hebben, hoe de vork in de steel zit. Ze kennen de klappen van de zweep, de pijn en de eenzaamheid. Ze kennen de cijfers. Ze weten de strijd. 

Nadat Chris zijn verhaal en de nodige feiten en tips heeft gedeeld, komt op het grote scherm, één van de collega’s uit de zaal, onherkenbaar in beeld. Hij heeft al zijn moed bij elkaar geraapt, om zijn verhaal te delen. Ik weet niet wat de overtreffende trap van muisstil is maar dat was het zeker. Met meer dan 150.000,- schuld wist hij op het allerlaatste moment een uitgestoken hand vast te grijpen en zijn weg naar herstel in te gaan. Hij was radeloos én vreselijk eenzaam. 

De zaal is geroerd. Iedereen zit met open hart te kijken. Sommige zijn diep geraakt, een enkeling kijkt weg, kan dit niet zien. Mijn hart huilt voor die mannen. 

Wanneer er gevraagd wordt naar vragen, opmerkingen of iets dat gedeeld wil worden, verwacht ik een ijzige stilte. Maar dan, ergens ver achter in de zaal, verscholen onder een petje, gaat een hand omhoog. Een jonge man stelt zijn vraag en zegt dan, en plein public, ‘ik ben gokverslaafd geweest!’ Wauw, dan heb je lef! 

Deze drie mannen, drie gewone leuke, maar f*cking moedige gasten, opende vandaag een deur voor collega’s die kampen met een vorm van verslaving, zelf of in hun directe omgeving. Deze jongens opende een poort naar een diepere laag van verbinding in een wereld, een werkveld, die nog altijd rauw is.

Ik verlaat de zaal met een brok in mijn keel, moet mezelf even herpakken. Dankbaar dat ik hier als eventmanager, iets dat ik er nog altijd graag naast doe, een bijdrage aan mocht leveren. Collega’s met elkaar mocht verbinden. Ik heb genoten.

Song Sung Blue

Ik ga echt te weinig, veel te weinig, want man o man wat geniet ik er iedere keer opnieuw van. De bioscoop! Beentjes omhoog, popcorn bij de hand en 2 uur ondergedompeld worden in een film. Heerlijk. 

Getipt door mijn lieve vriendinnetje Sylvia Holtslag, haar Keek op de Week is trouwens echt een aanrader om te lezen maar dat terzijde, ging ik naar Song Sung Blue. Een prachtige film over, natuurlijk, de liefde, maar ook over grootse dromen, doorzettingsvermogen, tegenslag, uiteraard, en succes. Een film over verbinding, zelfs als alles tegenzit. Een aanrader!

“Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen. Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen. Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien” – Franciscus van Assisi

Het is niet voor het eerst deze week dat deze waanzinnig rake zin zich aan mij toont. Ik zit gelijk op het puntje van mijn bioscoopstoel. Nieuwsgierig naar meer.

Het blijkt een zin te zijn die veel gebruikt wordt in afkickprogramma’s, leerde ik gisteren. Als focus op datgene wat je wel kunt beheersen. Waar je wel invloed op hebt. Ik vind hem prachtig. 

Hoe vaak stop je niet al je energie in datgene waar je niks aan kunt veranderen, waar je totaal geen invloed op hebt, wat niets oplevert behalve frustratie en verdriet en je batterij volledig leeg trekt? Het haalt je uit verbinding met jezelf en als je niet oppast ook met de mensen die je lief zijn. 

Interessanter is het om te kijken naar datgene waar je wel iets aan kunt doen. Je eigen staat van zijn! Datgene waar je wel iets aan kunt veranderen. Dat zet je niet alleen rechter op, het doet ook iets met je gemoedstoestand, met je humeur én met je energie. Het vervult en verbindt. 

Ik weet ook dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan. Afgelopen jaren heb ik er heel wat meters in mogen maken. Een groot deel van de oplossing ligt verscholen in je lichaam. Niet in je hoofd. Die blijft overuren draaien, piekeren, malen, gefrustreerd zijn of verdriet hebben. Stemmetjes die blijven roepen dat je ‘niet goed genoeg bent’ ‘het toch niet kunt’ ‘er niet uit ziet’ of ‘dat je het weer verkeerd hebt gedaan’. Je kunt zomaar in een ingewikkelde en doodvermoeiende spiraal terechtkomen. 

Terug naar je lijf dus. Daar vind je rust, helderheid, een zuiver weten. In mijn jaartraining gaan we met behulp van zacht, veilig en afgestemd lichaamswerk, op verschillende manieren, aan de slag. Opzoek naar de verbinding met jezelf!

Voel jij ook het verlangen om weer terug te keren naar de verbinding met je zelf?

Meld je dan voor 15 februari aan en krijg een 1-op-1 sessie met mij cadeau!

Nieuwsgierig, kijk dan op mijn website of stuur me een dm voor een gratis call. 

En oja, voor de goede orde, ik ben niet verslaafd, behalve aan chocola en taartjes, mocht je je bedenkingen krijgen bij deze reflectie 😉

In liefdevolle verbinding,

Mariska