Mijn volgende stap in zelfzorg

Verbinding, van binnenuit – een wekelijkse reflectie #12

Mijn batterij is leeg. Iedere middag, na de lunch, stort ik in. Mijn ogen weet ik niet open te houden. Lucifers helpen niet. Ruim anderhalf uur slaap heb ik nodig om de rest van de middag en avond door te komen. Rond tienen lig ik alweer plat. Dit gaat al weken zo. 

Het is op dat moment juli 2025 en ik heb net een challenge achter de rug. In één maand tijd wandelde ik 250 kilometer. Ruim 8 kilometer per dag. Soms sloeg ik een dag over maar ja, dat moest ik dan wel weer inhalen. Pittig en geweldig. Verder heb ik het niet kneiterdruk, mentaal voel ik me prima, alleen mijn lichaam wil niet meer. Komt dat door de challenge of is er iets anders aan de hand?

Als ik toch bij de huisarts ben voor een uitstrijkje, deel ik ook gelijk maar even mijn zorgen. Een uitgebreid bloedonderzoek volgt. Alle waardes zien er prima uit. Mijn HB is aan de ondergrens maar niet zorgwekkend. Ik weet, via een vriendin die me daarover getipt heeft, dat dat niet alles wil zeggen. ‘Hebben jullie ook geprikt op ferritine’, vraag ik. Helaas. Vriendelijk toch dringend vraag ik of ik daar nog even voor terug mag komen. Gewoon, omdat ik dol ben op bloedprikken… 🙁

Ferritine is de belangrijkste opslagplaats voor ijzer. Deze waarde kan, om verschillende redenen waaronder de menstruatie en darmthema’s, met name bij vrouwen, behoorlijk laag zijn. Klachten die er o.a. bij horen; extreme vermoeidheid, broze nagels, haaruitval, rusteloze benen, hartkloppingen en kortademigheid (bovenaan de trap ben ik buitenadem, hoe dan, ik heb net 250 km gewandeld in 31 dagen…)

Bingo! Hebbes. Mijn ferritine waarde is extreem laag. Ik krijg direct ijzertabletten maar reageer daar vreselijk op. Mijn onderbuik is niet meer aan te raken. Tijdens een massage van mijn rug door een sister, brul ik het uit van de pijn. Dit is niet normaal. 

Al vanaf mijn pubertijd worstel ik met darmklachten. Regelmatig vlieg ik na het eten van tafel. Met gierende banden naar het toilet. Ruim een halfuur neem ik daar mijn intrek. Met kippenvel op mijn hoofd, krom van de buikpijn, wachtend totdat ik ‘leeg’ ben. ‘Spastische darmen, heb je zakjes voor…’ beoordeelt de huisarts. Ik doe er niets mee. Had toen al een hekel aan medicatie. ‘Gluten’, vertelt de mesoloog jaren later. Dat helpt. Vaak. Soms ook niet en zit ik alsnog gekluisterd aan de wc. Of de bosjes. Reservetijd is er namelijk niet. 

De ijzertabletten doen misschien hun werk, maar mijn buik wordt steeds pijnlijker. Daarnaast vind ik het ook een pleister die misschien het bloeden even stelpt maar niet de oorzaak aanpakt. Het is december wanneer ik een afspraak maak bij bovenstaande sister die o.a. orthomoleculair therapeut is en gespecialiseerd in darmen. Een uitgebreide intake, ontlasting- en bloedonderzoek volgt. De resultaten nemen we samen door. 

Wat blijkt. Ik heb een mega, mega, mega hoge histamine waarde. Mijn lichaam heeft ongelofelijk veel moeite om deze stof af te breken. Mijn aangeboren immuunsysteem ligt plat en mijn verworven immuunsysteem is, daardoor, overbelast. O, en op koemelk blijk ik heul slecht te gaan… 

Het roer moet rigoureus om. Dieetvoorschriften en een op mij afgestemd 4x zes weken plan volgt. Ik neem resoluut afscheid van mijn dagelijkse bakje Griekse yoghurt, 85% chocola, roomboter, jonge kaas, lievelings pastasaus en tomatensoep. Ook de potjes kruiden belanden achterin de kast. 

Maar ja, wat mag ik dan wel? Ik ben geen keukenprinses en met het lijstje wel/niet vind ik het een behoorlijke uitdaging. Ik speur internet en Instagram af voor inspiratie en vind een handig e-book vol ontbijt, lunch en diner recepten. Histamine arm eten blijkt supersimpel te zijn. Vooral heel puur. Ideaal eigenlijk. En heel eerlijk, onwijs lekker. 

Ik begin het koken gewoon leuk te vinden. Iedere week maak ik een planning en ga ik met mijn lijstje onder de arm naar de markt voor verse groenten, fruit, noten, zaden, vis en kip. Bij de reformkraam koop ik rijst, quinoa en boekweit. Heerlijk! 

Wat heel fijn is, is dat ik eindelijk begin te voelen wanneer ik verzadigd ben. Mijn lichaam kent dat niet. Ik kan echt veel eten en voel me nooit voldaan. Na twee uur heb ik gewoon alweer trek. Nu begint daar verandering in te komen. Ik voel wanneer het genoeg is en ik heb, bijna, geen behoefte meer om tussendoor te snaaien. Ho, bijna he! Lukt niet altijd. Alleen probeer ik dan wel iets te nemen wat laag in histamine is. Chocola heb ik nauwelijks meer aangeraakt. Eet ik toch een keer teveel histamine rijke voeding op een dag, dan moet ik het, nu nog hoop ik, gelijk bezuren. Of ik heb de andere dag hoofdpijn of ik krijg direct buikpijn. 

In mijn lijf gaat er iets mis en mijn darmen hebben het zwaar. Blijkbaar heb ik afgelopen jaar mijn dieptepunt hierin bereikt. Was het doorgaan op wilskracht niet meer haalbaar. Leerzaam. Waardevol. Fijn om mijn lijf, ook op deze manier, nu zo goed te leren kennen. En vooral, hier nog meer aandacht voor te hebben. Ook op deze laag te luisteren. Af te stemmen. Voeden in plaats van vullen. Ik ben ontzettend benieuwd wat dat mij gaat brengen. 

Dankbaar dat ik nu hart (ja met een t) voor mezelf mag zorgen. In liefdevolle verbinding.

Mariska

PS. Er is een interessante podcast beschikbaar over ferritine, de blinde vlek van ijzergebrek, bestaande uit 2 delen, zie onderstaande linkjes, waarin door artsen heel helder gesproken wordt over dit weinig bekende thema. In de podcast hebben ze het o.a. over een ijzerinfuus. Naar mijn idee, zeg ik nu, een pleister, niet de oplossing. Ik wil je uitnodigen, als je je hierin herkent, op onderzoek te gaan naar de bron zodat je darmen kunnen herstellen en ijzer weer goed opgenomen kan worden. 

Dit is mijn reis, mijn weg en dit zijn verstoringen in mijn lijf. Wat mij helpt, hoeft jou niet te helpen. Ik ben pas een paar weken op weg met dit traject. Uit ervaring kan ik nog niet spreken. Behalve dat goede, liefdevolle zelfzorg al een mooie eerste stap is. 

 —–

OP DE AGENDA:

Zondag 14 april – Start Jaartraining voor vrouwen. 9 zondagen verspreid over het jaar. Ik leer je luisteren naar je lichaam. Naar haar wensen en grenzen. Niet door hard te werken maar met het hart te werken. Zachtjes te openen. Overtuigingen onder loep te nemen. Met veel afgestemd, zacht lichaamswerk en in de veilige bedding van een sisterhood. Omdat genezing van wonden plaats kan vinden in de ontmoeting met je eigen lichaam én met de ander. Meer informatie vind je hier.

Liever 1-op-1 met mij aan de slag, dat kan ook. Lichaamsgerichte trauma- & relatietherapie of een diepgaande psychedelica reis is mogelijk in overleg. Ook in deze sessies werk ik graag samen met het hele lichaam zodat oude imprints kunnen genezen en helen tot zingevende littekens. Meer informatie vind je hier.