De Keuze

Mariska  |  

Vorige week donderdag ben ik geopereerd aan mijn knie. Mijn voorste kruisband is vervangen en mijn binnenste knieband gerepareerd. Een pittige ingreep met een lang en intensief revalidatietraject in het vooruitzicht.

Deze eerste zes weken mag ik mijn been NIET belasten en MOET ik echt rustig aan doen. Een flinke uitdaging voor iemand die altijd in de weer is, niet snel stilzit, uren kan wandelen met de honden, haar huis graag aan kant heeft, het heerlijk vind om in de tuin bezig te zijn en graag op de racefiets stapt. 

Deze keer ga ik maar niet eigenwijs doen en luister ik naar de strenge regels van de specialisten. Ik lig op de bank en volg mijn eigen cursus met als belangrijkste thema’s: lief zijn voor mezelf, overgave, acceptatie, hulp vragen én hulp ontvangen.

En oké, we zijn pas een week op weg na de operatie maar het gaat me best goed af, al zeg ik het zelf. Ik realiseer me weer eens zo enorm dat ik zelf keuzes kan maken. Ik kan ervoor kiezen om te gaan zitten mokken, zeuren en klagen. Ik kan ervoor kiezen om te balen dat ik met dit mooie weer, op dit moment, niet naar buiten kan, ik kan ervoor kiezen om niet in zo’n spuuglelijke rolstoel te gaan zitten, ik kan ervoor kiezen om me kapot te vervelen, ik kan er voor kiezen om mezelf heel zielig te vinden enz enz.

En… ik kan er voor kiezen om in te gaan op het aanbod van een buurman die mij en Cartouche met plezier een rondje uitlaat in de rolstoel. Ik kan er gewoon lak aan hebben en in dat lelijke ding stappen. Dan ben ik wel even heerlijk buiten, frisse lucht en er lekker uit.

Ik kan ook genieten van de tijd die ik heb om te lezen en studeren. Om nieuwe plannen te maken en uit te werken. Om mijn opleiding online te volgen. Om het aanbod van een vriendin aan te grijpen die vraagt of ze iets voor mij kan betekenen en nu volgende week met mij mee gaat naar de eerste controle in het ziekenhuis.

Ik kan ook dankbaar zijn voor mijn ouders die 1x in de week een dagje op komen passen en ondertussen even wat huishoudelijke klusjes willen doen. Ik kan enorm genieten van dat wat er wel kan. Dat wat IK wel kan. De mogelijkheden die er zijn. De lieve mensen om mij en ons heen. 

Als je het boek ‘De Keuze’ van Edith Eva Eger nog niet gelezen hebt, dan zou ik je dat bij deze aan willen raden of bijna nog liever willen verplichten. Het is alleen geen flut-romannetje, ik waarschuw je alvast. Het is een heftig boek, vreselijk, soms misselijkmakend maar ook zo ontzettend krachtig en inspirerend. Edith is de Anne Frank die de Tweede Wereld oorlog en verschillende kampen overleefde, worstelde met de herinneringen en uiteindelijk koos voor vrijheid.

Dit boek, dit moment met mijn knie maar ook onze kinderwens-expeditie doen me realiseren en beseffen hoe positief ik in het leven sta, hoe ‘makkelijk’ ik kan kijken naar wat er wel is en kan. Maar ook dat ik mezelf inmiddels toe durf te staan om verdriet, pijn, leegte en woede te voelen. Dat alles er mag zijn precies zoals het er nu, op dit moment, is.

Edith Eva Eger formuleert zo mooi in haar boek het volgende; slachtoffer worden we allemaal ergens van, maar je hebt de keuze om een slachtofferrol aan te nemen en te leven in je eigen gevangenis van gedachten en overtuigingen. Of je kiest voor een leven in vrijheid.

Ik ben ongelofelijk blij dat ik voor dat laatste kan kiezen, dat ik hulp durfde en durf te vragen wanneer dat even niet zo makkelijk ging of gaat en dat ik nog steeds investeer in mijn eigen vrijheid van gedachtes en overtuigingen. Ik neem de verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven.

Daarnaast ben ik ontzettend dankbaar dat ik ‘Bondgenoten’ mag begeleiden in hun eigen expeditie naar vrijheid.  Dat ik hun mag steunen terwijl zij zelf de verantwoordelijkheid nemen voor hun leven.

Want zelfs als je grootste droom onmogelijk blijkt te zijn, is er nog zoveel mogelijk!

Liefs,
Mariska

2 reacties

  1. Alieke van Eijkeleborg op 25/03/2021 om 19:24

    Mooi verhaal Mariska.
    Ik vind je een mooi en gezellig mens.
    Soms vind ik het heel moeilijk om het over mijn kleinkinderen te praten, bang om je pijn te doen.
    Nu mijn dochter haar derde kindje in augustus krijgt geniet ik toch weer in volle teugen. Raar genoeg voel ik het kindje van toen met de verhalen van mijn dochter. Ook dat vond ik moeilijk om te vertellen.
    Ik heb 2 kinderen nu 24 en 26 jaar oud. Voor het eerste kindje heb ik ook 1 1/2 jaar gewacht.
    Temperaturen voor 1 jaar en alle rare actie die je doet om zwanger te worden. Bang dat hetzelfde zou gebeuren als bij mijn zus, het kindje verliezen op 8,5 mnd door het loskomen van de placenta.
    Gelukkig ben ik gezegend met gezonde 2 kids. En bijna 3 kleinkinderen.
    Nu geniet ik van het Oma zijn. En door mensen te helpen waar het kan. Taartje en cupcakjes bakken voor mijn lieve buurvrouw Mariska.

  2. Tineke op 28/03/2021 om 19:26

    Mooi om op dit moment zo in het leven te staan. In het hier en nu. Dankbaar en positief blijven en voelen. Mooi mens. Een goede revalidatie toegewenst op jouw tempo 😘

Laat een reactie achter